Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

ΚΥΠΡΟΣ: Λάρνακα...το αρχαίο Κίτιον και η πόλη του Ζήνωνα

...Η πόλη μου, έτσι όπως την γνώρισα την φωτογράφισα και δημιούργησα το ιστορικό και φωτογραφικό λεύκωμα που ήδη κυκλοφορεί με 800 και πλέον φώτο σε υπερπολυτελή έκδοση με τίτλο "ΛΑΡΝΑΚΑ: Αρχοντούπολη της Ευρωπαϊκής ανατολής". Η πόλη βρίσκεται στη νοτιοανατολική ακτή της Κύπρου. Έχει ιστορία περίπου 4.000 χρόνων. Αποτελεί τη διάδοχο πόλη του αρχαίου Κιτίου, ενός από τα σημαντικά βασίλεια της αρχαίας Κύπρου, γενέτειρα μεταξύ άλλων του αρχαίου φιλοσόφου Ζήνωνα. Σήμερα αποτελεί την τρίτη σε μέγεθος πόλη του νησιού, με πληθυσμό 65.000 περίπου κατοίκους. Στη Λάρνακα βρίσκεται το Διεθνές αεροδρόμιο, το οποίο είναι σύγχρονο και είναι ο κυριότερος αερολιμένας της Κύπρου. Στις φωτογραφίες μας η πρώτη είναι από την παραλιακή λεωφόρο γνωστή ως "Φοινικούδες". Η δεύτερη είναι ο Ι.Ν. Αγίου Λαζάρου, του τετραήμερου φίλου του Χριστού, ο οποίος έφυγε στην Κύπρο, λόγο των διωγμών στη Παλαιστίνη, έγινε επίσκοπος και εδώ έζησε ως τον δεύτερο θάνατό του. (1ο αιώνας μ.Χ.). στα θεμέλια του Ναού που κτίστηκε στα 900 μ.Χ. βρέθηκε η λάρνακά του. Η τρίτη φώτο είναι το κάστρο στο παλιό λιμάνι της πόλης, ενώ η επόμενη είναι οι "Καμάρες" το μοναδικό έργο επί τουρκοκρατίας για την μεταφορά του νερού. Στη διπλανή φώτο μια άποψη από την προσεγμένη παραλιακή λεωφόρο, τις "Φοινικούδες". Ο Δήμος Λάρνακας δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στον καλλωπισμό αυτής της περιοχής και όχι μόνο. Στην επόμενη φώτο πιστό αντίγραφο αγάλματος της θεάς "Αρτέμιδος της παραλίας" που βρέθηκε στο Κίτιον (2ος αι.π.Χ.) βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου και δόθηκε στη πόλη. Στη επόμενη  φώτο είναι η είσοδος του παλιού αθλητικού κέντρου Γ.Σ.Ζ. το οποίο βρίσκεται περίπου στο κέντρο της Λάρνακας. Ακόμη χρησιμοποιείται για ήπιας μορφής αθλητικές εκδηλώσεις και στο οποίο καθημερινά (και νυχτερινά υπό το φως των προβολέων) ασχολούνται με τον αθλητισμό εκατοντάδες νέοι και όχι μόνο. Στη συνέχεια εικονίζονται οι παλιές αποθήκες χαρακτηριστικό δείγμα της Αγγλικής αποικιοκρατίας και στο βάθος της εικόνας πίσω από το συντριβάνι διακρίνεται της κτίριο της επαρχιακής Διοίκησης Λάρνακας. Σημειώνουμε ότι αυτά τα κτίρια βρίσκονται στο παραλιακό μέτωπο και απέναντι από την μαρίνα, η οποία όπως δείχνει η επόμενη φωτογραφία φιλοξενεί εκατοντάδες σκάφη, όλων των κατηγοριών. Τον τελευταίο χρόνο είναι σε εξέλιξη μεγαλόπνοο πρόγραμμα ανάπτυξης - σύνδεσης της μαρίνας με το λιμάνι Λάρνακας, ύψους 1 δις ευρώ και το οποίο έργο δεν θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Η νέα μαρίνα θα δέχεται 1.000 σκάφη και στο χώρο ανάμεσα σ' αυτή την μαρίνα και το λιμάνι θα γίνουν οικιστικές μονάδες με ξενοδοχεία 5 αστέρων, πολυτελείς κατοικίες και διαμερίσματα συνολικού εμβαδού 180.840 τ.μ. Στην επόμενη φώτο μια άποψη από το κυριακάτικο παζαράκι στην περιοχή της Ορόκλινης. Στις δύο φώτο που ακολουθούν. Πρώτα εικονίζονται κορίτσια με τις τοπικές ενδυμασίες, χαρακτηριστική εικόνα σε κάθε ευκαιρία και ιδιαίτερα όταν πρόκειται να επισκεφθεί τη Λάρνακα επίσημος προσκεκλημένος. Η υποδοχή του επίσημου σημαδεύεται με τέτοιες όμορφες στιγμές. Ενώ η δεύτερη εικόνα είναι από την παραλία όπου συνήθως μεγάλες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές συνηθίζουν να κάνουν εκεί γυρίσματα. Έτσι και η εικόνα της ανάρτησης, όπου βρεθήκαμε την κατάλληλη στιγμή σε γύρισμα βρετανικού τηλεοπτικού συνεργείου. Στην αμέσως μετά βλέπουμε από το κάστρο τον τουρκικό τομέα της πόλης. Μια όμορφη φωτογραφία που δείχνει την Λάρνακα μιας άλλης εποχής, η οποία σε πείσμα των καιρών και των σύγχρονων αντιλήψεων περί κατοικιών αυτή πεισματικά διατηρεί το δικό της ύφος και το δικό της χρώμα. Όπως πεισματικά και ο ιδιοκτήτης αυτού του αυτοκινήτου της περασμένης τεχνολογίας και όχι μόνο, επιμένει να το συντηρεί και να το κυκλοφορεί. Τέτοια αυτοκίνητα - αντίκες κυκλοφορούν πολλά στη Λάρνακα, αλλά και σ' ολόκληρη την Κύπρο. Η τελευταία μας φωτογραφία είναι πάλι από το παραλιακό μέτωπο. Εδώ χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι κάνουν τα θαλασσινά τους μπάνια από τον Μάρτιο μέχρι περίπου τα τέλη Νοεμβρίου. Η παραλία αυτή είναι μπροστά από την πόλη και εκτός από τους λουόμενους συγκεντρώνει και την νυχτερινή ζωή, αφού εκεί υπάρχουν πολλές καφετέριες, μπαρ, μπυραρίες, ταβέρνες και εστιατόρια.

Κείμενα - Φώτο προστατευόμενες. Κλίκ πάνω στις φωτογραφίες θα τις δείτε στο φυσικό μέγεθος: ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΥΠΡΟΣ: Λεμεσός το λιμάνι... και η πατρίδα της Κουμανταρίας !!!






Η Λεμεσός είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου(με 228.900 κατοίκους) και το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού κι ένα από τα μεγαλύτερα της Ανατολικής Μεσογείου. Έχει γνωρίσει αλματώδη ανάπτυξη, ιδίως μετά το 1974, οπότε λόγω της τουρκικής εισβολής, χάθηκε το άλλο σημαντικό λιμάνι της Κύπρου, η Αμμόχωστος. Η Λεμεσός είναι σχετικά νεώτερη πόλη, αν και στην περιοχή της βρέθηκαν ίχνη που μαρτυρούν ότι την κατοικούσαν από τα αρχαιότατα χρόνια. Κατά τα βυζαντινά χρόνια ήταν έδρα επισκόπου, και αναφέρεται με τις ονομασίες Θεοδοσιάς (ή θεοδοσιανή) και Νέα Πόλις (Νεάπολις), ήταν εκείνη που άκμασε ανάμεσα σε δυο σημαντικές αρχαίες πόλεις, την Αμαθούντα και το Κούριον. Μάλιστα η Αμαθούς απαντάται από τα μεσαιωνικά χρόνια, ως και σήμερα, με την ονομασία Παλαιά Πόλις.Η πόλη της Λεμεσού άρχισε να αναφέρεται στην ιστορία κατά την πρώιμη Βυζαντινή εποχή με το όνομα Νεάπολις. Κατά τη Μεσαιωνική περίοδο η Λεμεσός φιλοξένησε το γάμο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας, η οποία αργότερα στέφθηκε βασίλισσα της Αγγλίας, επίσης στη Λεμεσό. Αργότερα, κατά την περίοδο των Σταυροφοριών, οι Σταυροφόροι ίδρυσαν το αρχηγείο τους στα δυτικά της Λεμεσού, γνωστό σήμερα ως Μεσαιωνικό Κάστρο Κολοσσίου. Αυτό αποτέλεσε και την αρχή της παραγωγής κρασιού στο νησί, κυρίως του γλυκού κρασιού, της Κουμανταρίας, η οποία φέρει το αρχαιότερο όνομα κρασιού στον κόσμο.

Κείμενο: Από Βικιπαίδεια
Φώτο: Προστατευόμενες Νίκος Κοντογιώργος

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

ΚΥΠΡΟΣ: Πρωταράς... στον κόλπο της Αμμοχώστου


Όπως και στη προηγούμενη ανάρτηση που έχει σχέση με τον τουριστικό προορισμό της Αγίας Νάπας, έτσι και σ' αυτή την περιοχή του Πρωταρά περίπου ισχύουν τα ίδια. Κι αυτός ο χώρος πριν το 1974 ήταν σχεδόν άγνωστος. Όμως οι ανάγκες της Κυπριακής Δημοκρατίας να καλύψουν το τουριστικό ρεύμα και ιδίως εκείνο από την Μεγάλη Βρετανία την οδήγησαν να την αξιοποιήσουν δημιουργώντας εκεί μεγάλες τουριστικές μονάδες. Σ' αντίθεση με την περιοχή της Αγίας Νάπας ο χώρος αυτός προσφέρεται για ήρεμες καλοκαιρινές διακοπές. Τόσο η περιοχή του Πρωταρά όπως και εκείνη του Παραλιμνίου, η οποία είναι πιο ανατολικά, βρίσκονται στον κόλπο της Αμμοχώστου όπου κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η χρυσή άμμος η οποία υπάρχει στη παραλιακή τους ζώνη. Έτσι πρέπει να σημειώσουμε ότι Πρωταράς και Παραλίμνη έχουν τις καλύτερες παραλίες του νησιού, οι οποίες προτιμούνται από τους τουρίστες...

Κείμενο-Φώτο προστατευόμενες: Νίκος Κοντογιώργος 

ΚΥΠΡΟΣ: Αγ.Νάπα... Ή όπως λέμε η Μύκονος και Ίμπιζα της Ανατολικής Μεσογείου!!!

Πριν από το 1974 αυτή την περιοχή της Κύπρου κανείς δεν την γνώριζε, σχεδόν ούτε οι ίδιοι Κύπριοι. Ήταν ένα άσημο χωριουδάκι, απομονωμένο και στο οποίο ζούσαν κάποιοι ψαράδες. Μετά τα γεγονότα της εισβολής γνώρισε αλματώδη τουριστική άνοδο χάρις των χρυσών αμμουδιών της, οι οποίες είναι η συνέχεια του κόλπου της νεκρής σήμερα πόλης της Αμμοχώστου. Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι συγκρίνουν την περιοχή, με τις αντίστοιχες περιοχές της Μυκόνου στο κέντρο της Μεσογείου και της Ισπανικής Ίμπιζας, στα δυτικά αυτής της θαλάσσιας λεκάνης. Πραγματικά στους καλοκαιρινούς μήνες στη Αγία Νάπα συρρέουν πολλοί επισκέπτες και αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι έχει... μια πανευρωπαϊκή αναγνωρισιμότητα. Πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι η περιοχή "κέρδισε" το τουριστικό στοίχημα βασικά χάρις στους ξέφρενους ρυθμούς της διασκέδασης που κάθε βράδυ οργανώνονται κυρίως από τους νέους οι οποίοι έχουν τον πρώτο λόγο σ' αυτή την περιοχή...

Κείμενο-φώτο προστατευόμενες: Νίκος Κοντογιώργος


Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

ΚΥΠΡΟΣ: Ελεύθερη ΛΕΥΚΩΣΙΑ... η Λήδρα των αρχαίων !!!

Στην προηγούμενη ανάρτηση σας δώσαμε εικόνες από το κατεχόμενο κομμάτι της Κυπριακής πρωτεύουσας. Σ' αυτή τέσσερις εικόνες από το ελεύθερο τμήμα και ειδικότερα εκείνο που βρίσκεται κοντά στη γραμμή αντιπαράταξης, ή "πράσινη γραμμή", όπως είναι ευρύτερα γνωστή. Στη πρώτη η οποία είναι ακριβώς στο κέντρο της πόλης διακρίνονται τα συρματοπλέγματα οι σημαίες του ψευδοκράτους και στο βάθος η καθολική εκκλησία στην οποία πριν δύο μήνες λειτούργησε ο Πάπας. Η δεύτερη είναι το Δημοτικό θέατρο της διαιρεμένης πρωτεύουσας, ενώ η τρίτη απεικονίζει έναν εμπορικό της δρόμο. Πολλά παλιά αρχοντικά, υπάρχουν ακόμα στη Λευκωσία όπως αυτό της τέταρτης φώτο τα οποία λαμπρύνουν την όλη εικόνα αυτής της πόλης που βρίσκεται γεωγραφικά στο ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής...
Η Λευκωσία ήταν γνωστή ως Λήδρα στους αρχαίους χρόνους, η πόλη ήταν η έδρα των φράγκων βασιλέων της Κύπρου από το 1192. Κατελήφθη από τους Ενετούς το 1489 και τους Τούρκους το 1571.
Από το 1963 και μετά το βόρειο μέρος, όπου χοντρικά βρίσκεται η τουρκική συνοικία της πόλης, αποτέλεσε θύλακα διαμονής των Τουρκοκυπρίων. Η πόλη βρίσκεται στο εσωτερικό του νησιού και όχι στα παράλια. Είναι κτισμένη πάνω στον Πεδιαίο ποταμό και είναι το διοικητικό και εμπορικό κέντρο της Κύπρου. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Λευκωσίας ξεπερνούν σήμερα τις 250.000, ενώ στον ιστορικό Δήμο ο αριθμός των κατοίκων είναι γύρω στις 65.000...

Κείμενο-φώτο προστατευόμενες: Νίκος Κοντογιώργος 

ΚΥΠΡΟΣ: Κατεχόμενη ΛΕΥΚΩΣΙΑ... 37 χρόνια μετά !!!


Όπως και η προηγούμενη ανάρτηση έτσι κι  αυτή, είναι αποτέλεσμα παρακλήσεων από φίλους αυτή τη φορά για την Κύπρο. Γνωρίζοντες ότι υπάρχει πολύ υλικό μου ζήτησαν να κάνω σχετικές αναφορές από Κύπρο, ξεκινώντας από τα κατεχόμενα. Έτσι σήμερα θα αναρτήσω τρεις φώτο από την κατεχόμενη Λευκωσία. Η πρώτη είναι από την πλ. Σαραγιού, η δεύτερη είναι σπίτια δίπλα από την λεγόμενη "πράσινη γραμμή" και η τρίτη είναι επίσης από την πλατεία Σαραγιού όπου εικονίζεται το κτίριο του "κυβερνώντος" σήμερα τουρκοκυπριακού κόμματος UBP...

Κείμενο-Φώτο προστατευόμενες: Νίκος Κοντογιώργος

ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ - ΚΟΠΡΑΙΝΑ: Ένα ξεχασμένο λιμάνι του 19ου αιώνα...



Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ: Καγιάκ στον Άραχθο...

Αφού πέρασαν τα δύσκολα βραχοστενώματα του Αράχθου, έφτασαν στη Γέφυρα της Πλάκας και για λίγο σταμάτησαν το κουπί. Παίρνοντας έτσι ανάσες για την συνέχεια η οποία θα είναι και αυτή δύσκολη μέχρι να φτάσουν στη περιοχή της Σκούπας. Το καγιάκ στον Άραχθο είναι πλέον ένα σύνηθες φαινόμενο και κάθε χρόνο (κι όλες τις εποχές), όλο και περισσότεροι λάτρεις αυτού του σπορ, το απολαμβάνουν ιδιαίτερα.

Κείμενο-φώτο προστατευόμενη: Νίκος Κοντογιώργος

Indiana Jones and the hunting of the Lost Truth

Αντιγράψαμε από την ιστοσελίδα "π ΑΡΤΑ όλα" το παρακάτω σχόλιο το οποίο αναρτήθηκε την Τετάρτη 18.08.10...

Πανηγυρίζουν μέσα (μου μου εεε) αλλά και ιστοσελίδες προβάλλοντας το πανηγυράκι που έστησε ο δήμαρχος Πάνος στο ΙΜΑΡΕΤ.
Δεν θα σας θυμίσουμε τη στιγμή που ο δήμαρχος Πάνος επικαλέστηκε το (προσέξατε παρακαλώ) Τούρκικο Υπουργείο να το αναστηλώσει (διότι δεν είναι ισλαμικό τέμενος, αλλά Τουρκικό, κατά τον δήμαρχο).
Θα σας πούμε όμως δυο αλήθειες.
Αλήθεια Πρώτη:
Αρκετά πριν ασχοληθούν συγγραφείς δημόσιοι υπάλληλοι (στον ελεύθερο χρόνο τους;) με το ΙΜΑΡΕΤ, ο δημοσιογράφος Νίκος ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΣ με εμπεριστατωμένα αφιερώματα και ιστορικά στοιχεία μίλαγε για το μνημείο. Ήταν μάλιστα και υποψήφιος τότε για το βραβείο ΙΠΕΚΤΣΙ (τ' άκοσες πολί μοοο;).
Αλήθεια Δεύτερη:
Ο Νίκος ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΣ δεν βραβεύτηκε ούτε τιμήθηκε από κανέναν ποτέ και οι λόγοι είναι απλοί.
α) Το έκανε από την αγάπη για την πατρίδα του εκμεταλλευόμενος την επαγγελματική διαστροφή του.
β) Δεν είναι δημόσιος υπάλληλος με "σόι" που θα είναι χρήσιμο ως "κουμπλότου" για τις επερχόμενες Καλλικρατικές.

Υ.Γ Καλό θα ήταν να μάθουμε και σε καιρούς λιτότητας (και απλήρωτων υπαλλήλων) πόσο πάει το μαλλί για να λαλήσει η συγκίνηση στο πολύπαθο μνημείο.

Κάτι θέλει να μας πει ο Φαΐκ Πασάς…



ΣΧΟΛΙΟ: Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΥ από την εφημερίδα "Η ΓΝΩΜΗ" της Άρτας της Παρασκευής 27.8.10

Κάποτε σ’ αυτό τον τόπο πρέπει να μάθουμε και να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Είναι για μας τουλάχιστον αδιανόητο -και ίσως να κάνουμε λάθος- από την μια να λέμε ότι (ως παράδειγμα), ο Κώστας Κατέρος που σκοτώθηκε στη Λευκωσία υπερασπίζονταν μαχόμενος το αεροδρόμιο Λευκωσίας στις 22.7.74, ενώ η πραγματικότητα ήταν ότι ο άτυχος καταδρομέας και ήρωας εκείνης της βραδιάς μαζί με τους άλλους συντρόφους του, δυστυχώς δεν κατάφεραν να κατέβουν ποτέ σ’ εκείνο το αεροδρόμιο. Χρειάστηκαν συνεχόμενα αφιερώματα από τον υπογράφοντα σε τούτη την εφημερίδα για να πούμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους.
Έτσι και στην περίπτωση του Τζαμιού Φαϊκ Πασά στο Ιμαρέτ. Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πραγματικότητα ότι αυτό το μνημείο είναι Ισλαμικό. Θα πει κάποιος, ε… καλά και τι έγινε; Έγινε, κατά κάποιο τρόπο θα υποστηρίξουμε εμείς. Γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να «ψάξει» και το ιστορικό για την περιοχή πρόσωπο του Φαϊκ Πασά. Ένα πρόσωπο που αξίζει για κάποιους ιστορικούς ή μελετητές, πολύ πιο αρμόδιους από εμάς, να ασχοληθούν ιδιαίτερα.
Όταν είχα την δημοσιογραφική λοιπόν περιέργεια αρχές της δεκαετίας του ΄90 να ασχοληθώ με το Ιμαρέτ και με τα πενιχρά μέσα που διαθέταμε από μια τοπική εφημερίδα να το αναδείξω, μεγαλύτερη εντύπωση μου προξένησε η προσωπικότητα του Φαϊκ Πασά. Έτσι γεννήθηκαν πολλά ερωτήματα: Ποιος ήταν αυτός ο Στρατηγός των Οθωμανών που φτάνοντας στην Άρτα πέταξε τα γαλόνια του και έγινε Ιμάμης; Γιατί έκανε αυτή την σπουδαία κίνηση και δεν ακολούθησε το στράτευμά του το οποίο στη συνέχεια αυτό κινήθηκε προς τα Βαλκάνια;
Ήταν Οθωμανός ή είχε Αραβική καταγωγή και μάλιστα λένε ότι ήταν ένας προσκυνημένος Σύριος; Γνωστό άλλωστε ότι οι Οθωμανοί στη διάβα τους προς τη Δύση πρώτα κατέλαβαν τον Αραβικό κόσμο, τον οποίο είχαν στη κατοχή τους για 800 περίπου χρόνια. Εκεί «συνάντησαν» το Ισλάμ, εκεί «συνάντησαν» τον Αραβικό πολιτισμό, εκεί «επιστράτευαν» ντόπιους για τις όποιες στρατιωτικές τους ανάγκες…
Τι έγινε λοιπόν τότε με την όμορφη αυτή κατασκευή του τζαμιού; Γιατί ο Φαϊκ το αφιέρωσε στη Μέκκα; Γιατί ο τότε Σουλτάνος (Αραβικός τίτλος κι’ αυτός) όταν έμαθε γι’ αυτή την κατασκευή διεμήνυσε στο Φαϊκ να κάνει ένα αντίστοιχο τζαμί και μεγαλοπρεπέστατο και να το αφιερώσει στ’ όνομα, θα λέγαμε σήμερα, της εξοχότητάς του; Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του και πέθανε στην Άρτα ο Φαϊκ. Αν ήταν Συριακής καταγωγής, τ΄ όνομά του προς τα εκεί παραπέμπει, μήπως αυτό δείχνει ότι ο άνθρωπος αυτός εντυπωσιάστηκε από τα βυζαντινά κτίρια-μνημεία;
Του θύμιζαν κάτι αυτά τα βυζαντινά κτίρια-μνημεία και όχι μόνο, καθώς και η ίδια η περιοχή της Άρτας; Δεν αποκλείεται. Ο χώρος της Μέσης Ανατολής, ήταν επαρχία του Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και επίσης ήταν έντονα επηρεασμένος για αιώνες από τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Ιδιαίτερα αν δεχθούμε ότι ήταν Σύριος, τότε όλοι λίγο-πολύ καταλαβαίνουμε, ότι είχε «δέσιμο» τόσο με το βυζαντινό στοιχείο όσο και με το αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι κατάφερε να δημιουργήσει ένα τζαμί το οποίο να είναι ένα από τα ομορφότερα των Βαλκανίων και να είναι μάλιστα αφιερωμένο στη Μέκκα… γράφοντας στα παλιά του παπούτσια όπως αποδείχθηκε τον Σουλτάνο και την τότε Οθωμανική ηγεσία. Αυτός έμεινε στην Άρτα έζησε και πέθανε εδώ. Ο τάφος του που δέσποζε στο ύψωμα προς Χανόπουλο και Γραμμενίτσα, δείχνει το πόσο είχε δεθεί με την περιοχή.
kontogiorgosn@gmail.com

ΥΓ-1: Δεν έχουμε τίποτα με τον Γιάννη Καλπούζο και το βιβλίο του, τον οποίο κι εμείς στηρίξαμε στην προσπάθεια για το «βραβείο αναγνωστών». Έχουμε όμως προβλήματα με την όλη ιστορία του τζαμιού το οποίο απ’ ότι φαίνεται κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά, μηδέ εξαιρουμένης και της όποιας αρχαιολογικής υπηρεσίας. Φαίνεται ότι ο Καλπούζος έδωσε την αφορμή να προχωρήσει σοβαρά η μελέτη αυτού του θέματος.
ΥΓ-2: Δημοσιεύουμε σήμερα τη φωτο του τάφου του Φαϊκ, για να καταδείξουμε ότι αρχαιολογικές και λοιπές Δημοτικές υπηρεσίες μέχρι σήμερα… αγρόν ηγόραζον. Αυτή η φωτο είναι πριν από δύο χρόνια του Δ.Παπαρούνη. Όταν ήμουν προτεινόμενος για το βραβείο Ιπεκτσί αρχές του 90, ο τάφος είχε ακόμη όλη την αίγλη του… Καληνύχτα σας !!!

ΣΗΜ: Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να αναρτήσουμε την φώτο του Δ. Παπαρούνη γιατί δεν ξέρουμε τον τρόπο. Κάποια στιγμή θα το καταφέρουμε... Συγγνώμη

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Κι' όμως ήταν τα μόνα Δημόσια πρόσωπα που είχαν την λεβεντιά να "διαδηλώσουν" την ευαισθησία τους...!!!

Τρία αυτοδιοικητικά πρόσωπα. Πάνω ο Νομάρχης Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος. Κάτω κι' από αριστερά ο Δήμαρχος Αργιθέας Καρδίτσας Χρήστος Καναβός και ο Δήμαρχος Αγνάντων Άρτας Χρήστος Χασιάκος. Αυτοί οι τρεις καταγράφηκαν ως τα μόνα Δημόσια πρόσωπα από Καρδίτσα και Άρτα τα οποία στήριξαν ηθικά και υλικά, στην πρώτη φάση, ποικιλοτρόπως την υπόθεση ανακατασκευής της ιστορικής και θρυλικής Γέφυρας Κοράκου. Σίγουρα αυτή η καταγραφή, τους τιμά ιδιαίτερα, γιατί δείχνει ότι στον αυτοδιοικητικό χώρο υπάρχουν ακόμα δημόσιοι παράγοντες που ξεφεύγουν από την όποια σκοπιμότητα, αλλά και την όποια απρόσωπη καθημερινότητα. Είχαν την τόλμη και την λεβεντιά να σταθούν αποφασιστικά δίπλα σ' εκείνους τους απλούς ανθρώπους που ήθελαν να κάνουν τ΄όνειρό τους πραγματικότητα. Στήριξαν κι' αυτοί με όλη την δύναμη της ψυχή τους τον πολιτισμό και τους θρύλους της περιοχής, αλλά κι ένα σοβαρό κομμάτι από την ιστορία γενικά της πατρίδας μας...

Σχόλιο-φώτο: Νίκος Κοντογιώργος

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

..Ώσπου να γύρει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ...

Αρκετές αναρτήσεις κάναμε με επώνυμους. Σήμερα σκεφθήκαμε να αναρτήσουμε αυτή την εικόνα γιατί κάπου μέσα μας αισθανθήκαμε αυτή την ανάγκη. Πρόκειται για τον κ. Χρήστο Χρήστου που τον συναντήσαμε πριν λίγες μέρες στο λιοτόπι του, κάπου εκεί στο Ζυγό, καθισμένο κάτω από αυτή την ελιά να παίρνει δροσιά και ανάσες από μια κουραστική αγροτική και πολύ ζεστή ημέρα. Μια ζωή στη βιοπάλη και στο μεροκάματο, με σκαμμένο από τα χρόνια πρόσωπο, αισθάνεται τουλάχιστον υπερήφανος για την προσφορά του στην κοινωνία και την ανιδιοτελή ζωή του. Παρά τις φτώχειες που πέρασε και γενικά τη σκληρή ζωή που του επιφύλαξε η μοίρα του, ο κυρ Χρήστος, έχει πάντα ένα καλό λόγο να πει και σίγουρα θα κεράσει τσίπουρο από τις δικές του ζαμπέλες... Σίγουρα η ανθρωπιά όλων των φτωχών και ταλαιπωρημένων ανθρώπων εκφράζεται κάπως έτσι και το ζητούμενο είναι αν η νεόπλουτη σημερινή κοινωνία μας θα ξαναβρεί έστω και στο ελάχιστο ένα είδος ανθρωπιάς ή καλοσύνης...

Σχόλιο-φώτο: Νίκος Κοντογιώργος

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Βάσω... γιατι ήθελες να πας τόσο πολύ στην άκρη;

Μη την βλέπεται στη φώτο την Βάσω Σκάρα να είναι σ' αυτό το σημείο, όπου είναι το δυτικό μέρος της κατεστραμμένης ακρογέφυρας Κοράκου στον Αχελώο.

Προηγούμενα η αθεόφοβη είχε προχωρήσει μέχρι ακριβώς την απόλυτη άκρη με σκοπό να "δει;" καλύτερα...

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

ΠΗΓΕΣ Αρτας: Ταμπάκος και Σκάρα έκλεψαν την παράσταση και τις εντυπώσεις...

Έγινε σήμερα με μεγάλη επιτυχία στο χωριό Πηγές της Άρτας, η πρώτη επιστημονική ημερίδα για την αναστήλωση του θρυλικού μονότοξου και μεγαλύτερου γεφυριού των Βαλκανίων, γνωστό ως "Γεφύρι του Κοράκου". Στην ημερίδα που ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών από πλευράς προσέλευσης πολιτών και επιστημόνων, την παράσταση, αλλά και τις εντυπώσεις, σίγουρα έκλεψαν ο χρυσός Ολυμπιονίκης Δημοσθένης Ταμπάκος και η Βάσω Σκάρα που έχει στο ενεργητικό της 180 συμμετοχές με την Εθνική Ομάδα χ/μ.
Η φωτογραφία δείχνει καθαρά αυτή την πραγματικότητα και σημειώνουμε ότι από αριστερά εικονίζεται ο πρώην αρχηγός της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της ΕΛ.ΑΣ, γνωστός από την εποχή της συλλήψεως της 17Ν, Δημήτρης Γαλήκας, δίπλα του η σύζυγός του, στη συνέχεια ο Διοικητής του Κ.Ε. Υγειονομικού και ακολούθως ο Δικηγόρος της Αθήνας Μενέλαος Παπαδημητρίου από την Αργιθέα Καρδίτσας και εμπνευστής του όλου εγχειρήματος της ανακατασκευής του ιστορικού γεφυριού.

Κείμενο-Φώτο: Νίκος Κοντογιώργος

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Τα σύννεφα έρχονται.... ο κόσμος φεύγει !!!

Σιγά -σιγά οι καλοκαιρινοί επισκέπτες των Τζουμερκοχωριών, αρχίζουν να κατεβαίνουν προς τις πόλεις και τα μεγάλα αστικά κέντρα. Τα σύννεφα ήδη άρχισαν να πυκνώνουν κι' όλα δείχνουν ότι κι' αυτό το καλοκαίρι έχει περάσει. Ο χώρος θα ξαναβρεί τους κανονικούς του ρυθμούς και σίγουρα όλοι θα σκέπτονται το επόμενο και μεθεπόμενο καλοκαίρι... Μια ωραία φωτογραφία από το αμόνι των Αγνάντων.

Κείμενο - Φώτο: Νίκος Κοντογιώργος. Η φωτο είναι προστατευόμενη

Αυτή κι' αν είναι ελληνική εφευρετικότητα...

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Τον Τζουµερκιώτη που τίµησε και έκλαψε η Κύπρος

Ήταν ευτύχημα και ευλογία για την Κύπρο η παρουσία του Τζουμερκιώτη Αρτινού Στρατηγού Ευάγγελου Φλωράκη στην Αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων του Νησιού της Αφροδίτης.
Στις 10 Ιουλίου του 2002 στην περιοχή Κούκλια της Πάφου Κύπρου, όπως όλοι γνωρίζουμε,
πέφτει τις πρωϊνές ώρες ένα ελικόπτερο τύπου BELL 206, της Εθνικής Φρουράς του νησιού,από άγνωστες μέχρι σήμερα αιτίες. Στο μοιραίο ελικόπτερο επέβαιναν ο Τζουμερκιώτης Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης, ο Διοικητής της Διοίκησης Αεροπορίας/ΓΕΕΦ, Αντιπτέραρχος Στυλιανός Δεμέναγας, ο Επισμηναγός Πάρης Αθανασιάδης, ο Πλωτάρχης Νικόλας Γεωργίου και ο Σμηναγός Μιχάλης Σιακαλλής. Και οι πέντε επιβαίνοντες άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή, «…την ώρα που εκτελούσαν το καθήκον τους, σφραγίζοντας με τον τραγικό τους θάνατο την ιερή πίστη και το χρέος προς την πατρίδα…»

Ο Ευάγγελος Φλωράκης αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος ελλαδίτης αξιωματικός στην Κύπρο.
Γεννημένος στο Ρωμανό Αγνάντων το 1943, τελείωσε το Γυμνάσιο Αγνάντων, και μετά μπήκε στη Σχολή Ευελπίδων το 1962. Ήταν περήφανος για την τζουμερκιώτικη καταγωγή του και πάντα αναφέρονταν σ’ αυτήν. Πάντα το μυαλό του ήταν στα Τζουμέρκα. Στο σημείο αυτό καταγράφουμε από μια συνέντευξη, τη πρώτη και μοναδική που είχε δώσει στο σπίτι του στον δημοσιογράφο Θανάση Φωτίου, για τις ανθρώπινες στιγμές του:
«…O Στρατηγός σηκώνεται, διαλέγει ένα cd με ηπειρώτικη μουσική και το βάζει ν'ακούσουμε. Bλέπουμε τα υπόλοιπα cds. Ξεχωρίζω ένα της Mαρίας Kάλλας, δυο-τρία τζαζ, ένα του Έλβις κι ένα του Σφακιανάκη... Tο καθένα έχει την ώρα του, λέει. Kι ενώ το cd συνεχίζει να παίζει, μεταφερόμαστε προς τη μικρή βιβλιοθήκη του γραφείου του…» Προηγούμενα ρωτήθηκε τη μουσική του αρέσει και απάντησε ότι «ακούει διάφορα είδη, αναλόγως της ώρας. Eκείνη, βεβαίως που μου αρέσει πολύ είναι η ηπειρώτικη. 
H γνήσια ηπειρώτικη μουσική κι όχι η μπασταρδεμένη. Aπό γνήσιους οργανοπαίκτες. Γιατί, δυστυχώς, οι έντεχνοι το έχουν κατακρεουργήσει το δημοτικό τραγούδι...» Ολόκληρη η συνέντευξη του Στρατηγού είναι και σήμερα στην ιστοσελίδα skopies.net, η οποία αποτέλεσε το πρωτογενές υλικό ώστε να διαμορφώσουμε το αφιέρωμα.που δημοσιεύθηκε στο 2ο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας "Η ΓΝΩΜΗ" της Άρτας.

Απόσπασμα εισαγωγικό από το δισέλιδο αφιέρωμα του ΝΙΚΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΥ που δημοσιεύθηκε στις 11 Μαρτίου 2010

Υ.Γ. Η φωτογραφία του ανδριάντα του στρατηγού που βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας είναι προστατευόμενη. Με κλικ πάνω στη φωτο θα την δείτε στο φυσικό της μέγεθος

ΑΡΤΑ: Η πόλη της ιστορίας και των θρύλων...




Στο Νομό Άρτας υπάρχουν ίχνη εγκατάστασης από την παλαιολιθική εποχή και επιβεβαιώνουν την παρουσία ανθρώπινης κατοίκησης από τα πολύ παλιά χρόνια. Υπάρχουν επιβεβαιωμένα ίχνη οικισμού στη θέση της σημερινής Άρτας ήδη από το 9ο αιώνα π.Χ. Τον 8ο αιώνα που οι Κορίνθιοι ξεκινούν τη δημιουργία αποικιών στο Ιόνιο, δημιουργούν και την πρώτη τους εγκατάσταση εκεί που αργότερα άποικοι με αρχηγό τον Γόργο θα ιδρύσουν την Αμβρακία το 625 π.Χ.
Η Αμβρακία σε αντίθεση με την άλλα μεγάλη αποικία των Κορινθίων στην περιοχή, την Κέρκυρα, θα μείνει πιστή στο μητροπολιτικό κέντρο. Στους Περσικούς Πολέμους η Αμβρακία λαμβάνει μέρος σε δύο σημαντικές συγκρούσεις που λήγουν με νίκη των Ελλήνων: στη ναυμαχία της Σαλαμίνας με επτά πλοία και στην μάχη των Πλαταιών με 500 οπλίτες. Στα χρόνια που ακολουθούν η Αμβρακία παραμένει πιστή σύμμαχος της Κορίνθου και στη διαμάχη της με την Κέρκυρα αλλά και κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου και νιώθει αρκετά ισχυρή ώστε να έχει επεκτατικές βλέψεις στην γειτονική Ακαρνανία.
Τα χρόνια της μακεδονικής παντοδυναμίας η Αμβρακία ανήκει στην επιρροή των Μολοσσών και αποφεύγει τη μακεδονική κατάκτηση χάρη στους συγγενικούς δεσμούς της βασιλικής τους δυναστείας με την μακεδονική βασιλική οικογένεια.

Η μεγάλη ακμή της Αμβρακίας στην αρχαιότητα έρχεται όταν ο βασιλιάς Πύρρος της Ηπείρου την κάνει πρωτεύουσα του το 259 π.Χ. και την στολίζει με λαμπρά οικοδομήματα αντάξια μιας ελληνιστικής πρωτεύουσας. Όμως το άδοξο τέλος του βασιλιά Πύρρου ακολουθείται και από το άδοξο τέλος της βασιλικής δυναστείας των Μολοσσών όταν δολοφονείται η τελευταία βασίλισσα της Αμβρακίας η Δηιδάμεια και η πόλη αποκτάει δημοκρατικό πολίτευμα, το 232 π.Χ.
Οι Ρωμαίοι επεκτείνουν την επιρροή τους στον ελληνικό χώρο. Το 89 π.Χ. πολιορκούν την Αμβρακία και την αναγκάζουν σε συνθηκολόγηση. Η δυτική Ελλάδα τα επόμενα χρόνια γίνεται θέατρο των επιχειρήσεων των ενδορωμαικών συγκρούσεων. Ο Οκταβιανός νικάει τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα στο Άκτιο και το 29 π.Χ. ιδρύει την Νικόπολη λίγο πιο έξω από τη σημερινή Πρέβεζα. Οι κάτοικοι της Αμβρακίας εξαναγκάζονται να μετοικήσουν στην καινούργια πόλη, ενώ τα περισσότερα οικοδομήματα της Αμβρακίας καταστρέφονται και χρησιμοποιούνται ως οικοδομικά υλικά στη νεόκτιστη Νικόπολη ενώ όλοι οι καλλιτεχνικοί θησαυροί μεταφέρονται στη Ρώμη. Η πόλη παρακμάζει.
Στους επόμενους δέκα αιώνες δεν υπάρχουν αναφορές για την Αμβρακία. Η πόλη είναι σαν να έχει πάψει να υπάρχει παρόλο που η περιοχή δεν έπαψε στιγμή να έχει κατοίκους, μιας που είναι η πιο εύφορη της Ηπείρου. Ίσως σε αυτή την ευφορία να χρωστάει το καινούργιο της όνομα, Άρτα!
Καινούργια αίγλη αποκτάει η Ήπειρος και η Άρτα όταν οι Βυζαντινοί Άρχοντες Άγγελοι Κομνηνοί-Δούκες ιδρύουν το Δεσποτάτο της Ηπείρου ως αντίδραση στην κατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Φράγκους το 1204 και διαλέγουν την Άρτα ως έδρα τους. Χτίζουν ισχυρό κάστρο για να ενισχύσουν την άμυνα της και στολίζουν την περιοχή με υπέροχους βυζαντινούς ναούς και μοναστήρια στο πνεύμα της εποχής, που εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη με το μεγαλείο τους μέχρι σήμερα.
Η περιοχή συγκλονίζεται από τις αναταραχές του τέλους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Την Άρτα καταλαμβάνουν στη σειρά οι Ορσίνοι, οι Σέρβοι, οι Αλβανοί και ο Κάρολος Τόκκο μέχρι το 1449 π.Χ. που την κατακτούν οι Τούρκοι. Τις διαδοχικές κατακτήσεις ήρθε να συμπληρώσει μια καταστροφική πυρκαγιά, που ακολούθησε μια επίσης καταστροφική πλημμύρα.
Με το τέλος της Επανάσταση του 1821 οι Έλληνες αποτυγχάνουν να συμπεριλάβουν την Άρτα στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, μολονότι τα πρώτα σύνορα έφταναν μέχρι τον Αμβρακικό. Τα κινήματα στην περιοχή των Τζουμέρκων αποτυγχάνουν και οι επαναστατημένοι Έλληνες αναγκάζονται στην Μάχη του Πέτα να υποστούν μια από τις χειρότερες ήττες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης στην οποία χάθηκαν εκτός από Έλληνες και πολλοί εθελοντές Φιλέλληνες. Η δίψα για ελευθερία δεν θα πάψει ποτέ να φλογίζει τις καρδιές των Αρτινών.
Από την Άρτα εξάλλου κατάγεται ένας από του ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, ο Νικόλαος Σκουφάς. Από την Άρτα ξεκίνησε τη δράση του στην Επανάσταση ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, από την Άρτα κατάγεται και ο Αρχάγγελος της Επανάστασης ο Γεώργιος Καραισκάκης. Η Άρτα θα ενωθεί με την υπόλοιπη Ελλάδα τελικά μαζί με την Θεσσαλία με την συνθήκη του Βερολίνου το 1881.
Η ίδια δίψα για ελευθερία είναι αυτήπου θα κάνει τα ορεινά της Άρτας μια από της κοιτίδες της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής, το ίδιο αδούλωτο πνεύμα που θα μείνει ακέραιο παρά τα Ολοκαυτώματα στο Κομμένο και στο Κομπότι.

Κείμενο από το artainfo.gr

Φωτογραφίες από ΝΙΚΟ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟ προστατευόμενες

ΠΡΕΒΕΖΑ: Η κυρίαρχη... του Αμβρακικού και του Ιονίου !!!



Η πόλη της Πρέβεζας είναι κτισμένη στο δυτικό άκρο μιας διπλής χερσονήσου, αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα με όλη τη χερσόνησο. Τα κυριότερα στοιχεία του οικοσυστήματος είναι ο Αμβρακικός κόλπος, η μεγαλύτερη κλειστή θάλασσα στην Ελλάδα με έκταση 500 τ. χλμ ., η λίμνη Πωγωνίτσα στη χερσόνησο του Αγ. Θωμά και οι λιμνοθάλασσες Μάζωμα και Βαθύ που χρησιμοποιούνται ως ιχθυοτροφεία (ιβάρια). Η ζωή της Πρέβεζας ήταν πάντα στενά δεμένη με την λειτουργία του λιμανιού της και με την θέση της στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου.
Επίσης η Πρέβεζα βρίσκεται στην δυτική πλευρά της χώρας, πάνω στη στενή είσοδο του Αμβρακικού κόλπου, απέναντι από το Άκτιο. Εκεί το 31π.χ έγινε μία από τις συγκλονιστικότερες ναυμαχίες του αρχαίου κόσμου, που έκρινε την εξουσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ,ανάμεσα στον Οκτάβιο, τον μετέπειτα Αύγουστο Καίσαρα, και τον Αντώνιο. Σε ανάμνηση της νίκης του, ο Οκτάβιος δημιούργησε μία καινούργια λαμπρή πόλη, τη Νικόπολη, που άνθισε στους επόμενους αιώνες και ξεπέρασε σε πληθυσμό τους  300.00 κατοίκους.Η καταστροφή της Νικόπολης 10 σχεδόν αιώνες μετά, έφερε στο φως της ζωής την Πρέβεζα. Η ιστορική συνέχεια εκφράστηκε από τον 14ο αιώνα, όταν ο χώρος των ερειπίων της Νικόπολης αναφέρονταν ήδη ως παλαιά Πρέβεζα.
    Η  νέα  πόλη  αποτέλεσε  μέρος  και  του  περίφημου  Δεσποτάτου  της  Ηπείρου  μέχρι  την  κατάλυσή  του. Η  θαλασσοκράτειρα  Βενετία,  διαβλέποντας  τη  σπουδαιότητα  της  Πρέβεζας,  την  κατέλαβε  από  τους  Τούρκους, και  την  οχύρωσε   με  τα  περίφημα  Ενετικά  της  κάστρα. Η  πόλη,  λόγω  της  θέσεώς  της,  υπήρξε  μήλο  της  έριδος  και  μεταξύ  των  Γάλλων  και  του  Αλή-Πασά  των  Ιωαννίνων. Ελευθερώθηκε  και  εντάχθηκε  στο  νέο  ελληνικό  κράτος  το  1912. Σήμερα  ο  Δήμος  μας  αριθμεί  περίπου  30.000  κατοίκους.Η  Πρέβεζα  έχει  νησιωτικό  χαρακτήρα, καθώς  βρέχεται  στις  3  πλευρές  της  από  θάλασσα  που  λένε  πως  αναδίδει  ακόμη  το  άρωμα  της  Κλεοπάτρας  που  συνόδευε  τον  Αντώνιο  στη  ναυμαχία  του  Ακτίου.
    Η  ανάσα  της  έρχεται  από  τον  Αμβρακικό, ένα  οικοσύστημα  με  εξαιρετική  βιολογική, οικολογική  και  αισθητική  αξία, από  τις  ακτές  του  Ιονίου, από  τα  δάση  που  την  περιβάλλουν. Στα  γραφικά  δρομάκια  της  συναντάς  παλιά  αρχοντικά, κήπους  και  αυλές  λουλουδιασμένες  και  στα  άκρα  της  ελαιώνες, πανέμορφες  παραλίες  και  αρχαιολογικούς  χώρους. Κάπου  εκεί  ο  Μάρκος  Αυρήλιος  έχτισε  την  έπαυλή  του  για  να  αφοσιώνεται  στο  συγγραφικό  του  έργο. Η  πόλη  εξελίσσεται  σήμερα  σ’ ένα  σύγχρονο  διοικητικό, οικονομικό  και  πολιτιστικό  κέντρο  μιας  ευρύτερης  περιοχής  διατηρώντας  τη  φυσιογνωμία  της, εξαιτίας  της  οποίας  έγινε  γνωστή  ως  "πράσινη  πόλη".


Κείμενα: Το εισαγωγικό μέρος από το preveza2008.blogspot.com Το δε κύριο κείμενο είναι από την βασική ιστοσελίδα του Δήμου Πρέβεζας.
Φώτο: Νίκος Κοντογιώργος. Κλίκ πάνω στις φωτογραφίες, οι οποίες είναι προστατευόμενες, μπορείτε να τις δείτε στο φυσικό τους μέγεθος.